Morning Coffee News

Francuska egzotyczność. Mimo doskonałej pogody brak tłumów na Korsyce

Znana z urokliwych plaż i krystalicznie błękitnej wody, Korsyka wydaje się idealnym kierunkiem na mały europejski voyage. Ta malownicza wyspa na Morzu Śródziemnym, położona między Francją a Włochami, zachwyca nie tylko krajobrazami, ale i swoją złożoną tożsamością. Choć formalnie jest terytorium francuskim z pewnym stopniem autonomii, część jej mieszkańców wciąż marzy o pełnej niepodległości — tej, której namiastkę wyspa zaznała w XVIII wieku.

Korsyka sierpnień 2023, Anna Chajda

Egzotyczność Korsyki uderza od pierwszych chwil. Hibiskusy, kaktusy, palmy i agawy o długich, soczystych liściach, buzują życiem, tworząc krajobraz niemal tropikalny. Niesamowite jest to, że niektóre gatunki kwiatów rozkwitają tutaj nawet zimą. Ta niezwykła roślinność, w połączeniu ze zróżnicowanym klimatem i ukształtowaniem terenu, sprawia, że wyspa od lat przyciąga turystów z całego świata. Wzdłuż wybrzeża rozsiane są kempingi, na których można wynająć namiot lub camper i cieszyć się widokiem na krystalicznie czyste morze.

Zazwyczaj Korsyka przeżywa turystyczne oblężenie. Jednak w 2023 roku mieszkańcy zauważyli coś nietypowego — wyraźny spadek liczby odwiedzających. Właściciele hoteli i restauracji przyznawali, że w lipcu liczba turystów była nawet o jedną trzecią niższa niż w poprzednich latach. Jean-Christophe Barrau w jednym z wywiadów określił ten sezon jako najtrudniejszy od ponad dwóch dekad. Przyczyną nie jest jednak spadek atrakcyjności wyspy, lecz rosnące koszty podróży — drogie bilety lotnicze i ogólna inflacja.

Mimo to Korsyka nadal przyciąga około trzech milionów turystów rocznie. Wielu z nich łączy wizytę tutaj z podróżą na Sardynię, przemierzając jedne z najpiękniejszych zakątków Francji i Włoch. Na trasie znajdują się takie miejsca jak Ajaccio, Bonifacio czy Porto-Vecchio, a także mniejsze miejscowości, jak Propriano — gdzie plaża zaczyna się niemal w centrum miasta. Wystarczy kilka kroków, by znaleźć się na jasnym piasku i zapomnieć o codziennym pośpiechu.

Porto-Vecchio to przede wszystkim urok starego miasta — pełnego wąskich uliczek, niewielkich placów i kawiarni, w których czas płynie wolniej. Na tarasach siedzą głównie lokalni mieszkańcy, spokojnie popijając kawę lub piwo i obserwując przechodniów. Dolce far niente — w końcu Korsyka przez pewien czas należała do Włoch i ten styl życia wciąż jest tu wyczuwalny.

Z czasem zaczynam dostrzegać różnicę między turystami a tymi, którzy mieszkają tu na stałe. Korsykanie są serdeczni i pełni energii, którą zdaje się dawać im słońce, ale jednocześnie mają w sobie pewną surowość i wyrazisty charakter. Coś, co zdaje się odzwierciedlać nawet ich flaga.

Bonifacio… to miejsce robi największe wrażenie. Miasto zawieszone na białych, wapiennych klifach, które opadają wprost do morza, wygląda niemal nierealnie. W zatoce cumują jedne z najpiękniejszych jachtów na całym Morzu Śródziemnym, a nocą ulice zamieniają się w miejsca wspólnej zabawy. Muzyka rozbrzmiewa do rana, ludzie tańczą, a granica między obcymi a znajomymi szybko się zaciera. Czasem zdarza się, że właściciele luksusowych jachtów zapraszają przechodniów na pokład, gdzie również odbywa się impreza.

Trudno powiedzieć, co sprawia, że właśnie to miasto przyciąga tylu ludzi spragnionych wspólnej zabawy. Być może to atmosfera, być może muzyka — często określana jako francuski pop — a może po prostu poczucie, że tutaj można na chwilę odpuścić wszystko inne.

Wieczorami na całej wyspie odbywają się koncerty. I nie są to przypadkowe występy — poziom muzyków potrafi zaskoczyć nawet w niewielkich miejscowościach, takich jak Solenzara. Ajaccio natomiast oferuje wszystkiego po trochu: historię, plaże, życie nocne i lokalny klimat.

La Tête de Maure – Głowa Maura

Korsyka była w przeszłości włoską wyspą. W 1768 r. została sprzedana francuskiemu królowi Louisowi XV w ramach spłaty długu. Jednak najdziwniejsza historia dotyczy flagi Korsyki. W internecie można znaleźć jakieś mało konkretne informacje. W celu zbadania sprawy u źródła trafiam do lokalnego baru – La Tanière… du lutin pinté. To miejsce, gdzie mieszkańcy spotykają się wieczorami, rozmawiają i dzielą opowieściami. Właściciel, nalewając piwo, z łatwością przechodzi od żartów do historii wyspy po zagadnięciu. Przemiły człowiek, który ma głowę na karku. To właśnie od niego słyszę różne interpretacje symbolu zwanego La Tête de Maure..

Flaga wzbudza kontrowersje. Znajduje się na nim głowa czarnoskórego mężczyzny z białą opaską na czole. Wywieszona w każdym mieście, w kawiarniach, barach, sprawia wrażenie symbolu darzonego dużym szacunkiem. Jednak sama głowa przypomina głowę niewolnika. Dla jednych mieszkańców to głowa pokonanego wroga, dla innych — symbol bohatera.

Według opowieści Maurowie podporządkowali sobie Korsykę, a także uprowadzili córkę korsykańskiego króla (trzymali ją później w niewoli we Francji). Korsykanie starali się ją odbić, wracając z głową mauretańskiego króla niesioną na białej tkaninie — i to właśnie ten obraz stał się inspiracją dla flagi. Inne źródła wskazują, że symbol czterech głów Maurów pojawił się już w XIII wieku jako bandera floty Piotra III Aragońskiego w 1281 r. Koniec walk miały przypieczętować cztery ścięte głowy saraceńskich królów, według opowieści sardyńskich. 

Jak wiele rzeczy na Korsyce, także i ta historia nie ma jednej, ostatecznej wersji. Ale może właśnie w tym tkwi jej siła — w wielości znaczeń, które współistnieją bez potrzeby rozstrzygania, która z nich jest prawdziwa.

Zobacz także